Walang duda – panggabi ako.

Wala kang maaasahan sakin before 10am.

Walang akong gana kumain kapag maaga pa (before 10am).  Kahit Blue Bay Tuna Timplado pa ang almusal ko (Lechon Paksiw Flavor), eh siguradong hindi ako aabot nang dalawang pinggan.  After 10am, ayan, makaka-tatlong pinggan pa ako kahit kalahating lata na lang ng tuna ang natitira.

Hirap din ako ngumiti bago mag alas-diyes nang umaga.  Kahit iharap mo sa Dolphy sakin eh hindi mo ako mapapatawa.  Kahit ipakita mo sakin yung eksenang may nakataling tinapa sa gitna ng lamesa nina Babalu at Panchito at inaamoy lang nila yung ulam sabay subo ng kanin, eh malamang sa alamang, hindi pa din ako tatawa.  Siguro, ngingisi nang konti pero hindi tatawa nang may tunog.

Ipakita mo ulit sakin yung saktong eksenang yun sa tanghali o sa gabi at siguradong bubuhos ang uhog ko sa kakatawa.  Kaya ang galing ng Sine Klasiks sa Channel 5 non kasi after lunch siya pinapalabas.  Lagi akong tawa nang tawa kina Dolphy, Babalu at Panchito.  Pati sa pelikulang Robin Good (starring Jimmy Santos) eh tawang tawa ako.

Ano na nga bang sine ni Jimmy yung security guard siya sa isang village tapos isang araw, antok na antok siya.  Eh kelangan niyang magbantay sa guard house.  Kaya ang ginawa niya eh, nilagyan niya ng pekeng dilat na mata yung eyelids nyang nakapikit para habang tulog siya eh mukha siyang nakadilat.  Bwahahaha!  Klasik Jimmy!

Teka, ano na nga bang pinag-uusapan natin?  Ayuuun – panggabi o pang umaga.  Yun nga, hindi ako pang umaga for sure.  Actually, never ata ako naging pang umaga nung prep to gr 3.  Kaya ok sakin yun.  Pero nung pagtungtong ko ng grade 4, e puta lahat kelangan nang gumising nang maaga.  Ayun.  Bwiset.  Sarap manapak ng sanggol.

Pag gabi naman eh ok na talaga ang buhay ko.  Anjan na ang kwentuhan sa lamesa habang kumakain,pag abang kay Manong Balot, kulitan at kung anu ano pang childhood afternoon-evening activities.

Mauutausan pa akong bumili ng yosi ng tatay ko tapos kung ano ang sukli eh pwede kong ipambili ng Choc-nut or pop-rice.  Naaalala niyo ba yung pop-rice?  Yung parang kanin na malutong na nakabilog na kulay dilaw?  Sarap yun.  Pag maliit ang sukli, eh CHoc-nut ang banat ko.  Pero pag medyo malaki, e pop-rice naman.  Tatlong bilog sa isang plastik yun e.  Mga P3.50 ata yun dati.

Minsan pa, makakasabay ko si Jograd sa tindahan kasi nautusan din siya ng tatay niyang bumili ng Gold Eagle beer.

Tem-i: “Iinom nanaman mag-isa yung tatay mo?”

Jograd: “Oo, Tem. FPJ sa GMA na e.”

Tem-i: “Naaamoy mo ba yun?”

Jograd (tingin agad sa ilalim ng tsinelas niya):  “Ay puta…”

- Tem-i

Pang-umaga at pang-hapon ako.  Maaga akong natutulog sa gabi.  Mga alas-9 pa lang tulog na ko e.   Late na sakin ‘yung mga alas-10.  Hindi naman ako masyadong mareklamo ‘pag ginigising ako nang maaga.  Once gisingin na ‘ko, mabagal talaga ang kilos ko pero tuluy-tuloy.  Uupo sa harap ng mesa.  Kakain.  Mag-t-tutbrash.  Maliligo.  Magbibihis.  Kukunin ang baon.  Papasok.

Parati akong pang-umaga sa skul.  Isang beses lang akong naging pang-hapon, nung grade 2.  Okay din kasi kahit paano e hindi ka gigising nang maaga.  Mapapanood mo pa ang Asia Business News sa Channel 2, at Face the Music at Name that Tune sa Channel 9.  At ‘pag alas-10 na, lipat agad ulit sa Channel 2 para sa cartoons na dinub nina Danny Mandia at Alex Agcaoili, ang pioneers ng industriya ng dubbing sa Pilipinas.  Ang pinaka tumatak sakin nun e ‘yung Julio at Julia, Kambal ng Tadhana at Peter Pan.  Ang sarap panoorin e.  Feel na feel mo ang pagkabata mo ‘pag pinapanood mo ang mga ‘yan ‘di ba?  Haaayyy sarap..

Habang nagsusuot na ‘ko ng sapatos bago pumasok sa skul e palabas na ang Teysi ng Tahanan.  Okay din ‘tong panoorin kasi sanay na sanay mag-host si Ms. Tessie Tomas e.  Swabeng swabe ’to sa panlasa ng sambahayang Pilipino.  ‘Di ko na masyadong naaabutan ang Eagle’s Nest segment dahil baka ma-late pa ko sa skul.

Syempre kapag pang-umaga ka e alas-12 ang uwian mo.  Pagkatapos mong kumain ng tanghalian e magpapahinga ka nang konte bago matulog habang patapos na ang bulagaan  portion.  Kapag Valiente na, kelangan e nakapikit na ang mga mata mo.  ‘Di mo na masusubaybayan masyado ang magaling na aktres na si Odette Khan na gumanap bilang nanay ni Teo Braganza, ang mapusok na kontrabida opposite Gardo, na ginampanan ni Michael de Mesa.  “Valiente…  Valiente…  Hinubog ka ng panahon.  Valiente, Valiente…”  Umabot pa ng ikalawang aklat.  Klasik ka talaga, Gardo Valiente.

Kapag alas-4 na e pwede nang maglaro sa labas.  Naka-school uniform pa ko pwera ang polo, lalabas na ko kasi jolen tournament na ng mga 4:00 – 4:45.  Meron akong kalarong nakakainis ka sang asintado sa jolen e.  Si Rap-Rap.  Simpleng payabang kapag nakakasapul e.  Parati pa nyang hawak ‘yung sando niyang may lamang mga napanalunang jolen.  Bihira lang sigurong matalo ‘yun.  Anyway, pagkatapos e basketball na ng mga alas-5 up to sawa.  Kung anong ikinagaling ni Rap-Rap sa jolen e siya naming ikinasugapa niya sa basketball.

“Hoy mamasa ka naman!”

“Tira nang tira e!”

“Tangina mo nakawin ko jolen mo dyan e!”

Sinipa ‘yung garapon niya ng mga jolen.  Iyak si Rap-Rap.

- Tenco

Bigla ko lang tong naisip ngayon kasi antagal ko bumangon eh.

Naaalala niyo ba nung nasa skul pa tayo?  Pag kelangan gumising ng umaga – either pang umaga ka nung elementary or high school ka na.

Nung oras na yun, eh dun ko talaga naintindihan ang ibig sabihin ng “5 minutes”.  Hindi ako magaling sa math nun pero alam na alam ko kung gaano katagal ang 5 minuto.  Sa lahat ng oras, 5 minuto ang pinaka-tantsado ko.  Pagkagising sakin ng tita ko, yan kasi ang una kong sagot – “5 minutes pa please…”  Tapos balik sa baba si Tita.

After 5 minutes, si Manang Sheila naman ang gigising sakin.  “Huy, Tim-i!  Gising ka na daw sabi ni Ati!”

“5 minutes pa…”, sagot ko.  “Amoy tinapa ka, Manang Sheila…”

Balik sa tulug, este, tulog.

After 5 minutes, e lilindol na sa kwarto ko dahil pabalik nang aakyat si Tita.

“Tem-i Dimaputi!!!  GIGISING KA BA O KAKAININ MO ‘TONG TSINELAS KO???!!!”

After 5 seconds, nasa banyo na ako, nakapikit habang nagsasabon.

Hirap talaga ako bumangon, lalo na pag nakanood ako ng wrestling kagabi.

Pero pag field trip naman, alas-dos pa lang nang madaling araw e dilat na dilat ka na.

- Tem-i

Alas-siyete ang pasok ko sa iskul.  Pero 5 o’clock ako gumigising at 5:15 ako umaalis ng bahay.  Nasa iskul na ‘ko ng 5:30.  Hinahabol ko kasi yung most punctual award eh.  Tatlumpung minuto akong malungkot.  Hindi nakangiti.  Medyo nakasimangot.  Parang tulala.  Ganun talaga ‘pag bagong gising.  At huwag na huwag lang tatapat sa Lunes dahil pinakabadtrip na sandali ‘yan ng buhay ko.

Bakit ang bata e hindi mo makausap nang matino ‘pag bagong gising?  Nagiging masungit talaga e noh?  Walang sigla, wala pang ganang kumain.  Saka minsan e nasusuka pa ‘di ba?  Saka alam mo ‘yung pakiramdam na parang naiiyak ka pero hindi naman talaga?  Parang ganun.  Hindi ko rin maintindihan e.  What’s wrong with you early morning?!

Pare-parehas tayong mukhang badtrip ‘pag bagong gising.  Para tayong pinagsakluban ng langit at lupa habang dahan-dahang nginunguya ang semi-malamig nang pandesal sa mesa dahil sa tagal ng pagkakatengga.  Pero ‘pag weekend, masaya ang pagbangon sa umaga.  Sakto pa talagang maganda ang sikat ng araw at mainit na hotdog ang nakahain sa mesa.  Kikiligin ka pa habang nakikita mo ang usok na galing sa mainit na kanin at unti-unting nawawala sa ere.

May point si Tem-i e.  Hindi nga ba pwedeng nakangiti tayo agad paggising sa umaga?  Saka kapag nagkukuwentuhan sa gabi tapos nakatulog ka, hindi ba pwedeng paggising mo e dudugtungan mo agad ‘yung huling word sa huling sentence mo kagabi?

“Pagpasa kay Meneses…!”
(pagdilat ng mata kinabukasan…)
“Sabay dakdak panalo ang Sunkist!  Teka tulog ulit ako…”

- Tenco

Haaay puta medyo napanis ang laway ko a.  Antagal na namin hindi nagpopost!!  Siyetz!!!

Okey sige eto na.  Nakakamiss din eh.  Pasensiya na mga repapiks.  Medyo madami din naganap sa mga buhay namin kaya nawala kami sa sirkulasyon.  Sana kung nandiyan pa kayo ay muli nating mabuksan tong tambayan natin para makapagshare ulit tayo ng memories.

Hmmm…

Ah eto.  Dahil, kakatapos lang ng undas, eh gusto kong simulan ang aming pagbabalik sa topic na tungkol sa…

Pets.

Ang una kong pet nun ay siyempre aso.  Si Brownie ang pangalan dahil siya ay kulay brown.  Hindi ako ang nagpangalan sa kanya.  Nung namulat ako at nagka-utak ay Brownie na ang pangalan niya.   Tingin ko, lolo ko nagpangalan nun e.  Pano ko alam?  Hindi ko alam.  Ganun talaga.  Mahilig ako manghula nang walang dahilan.  Baket?  Hindi ko alam.

Si Brownie ay galisin.  Pogi sana pero galisin.  Pero naaalala ko, kahit galisin siya, madami siyang natitirang aso sa kanto namin.  Lagi tuloy siyang inaasinan ng mga kapitbahay ko.  Alam niyo ba yun?  Yung aasinan mo yung et-et ng aso habang matigas pa ‘to at namumula at nakasaksak sa hiyas ng babaeng aso?  Parang hindi kasi nila matanggal eh no?  Tapos yun, may nakaisip siguro na asin ang panlaban sa mahigpit na dog-gina (dog vagina).

Anyway, namatay din ang galisin kong aso na si Brownie at hindi ako naiyak.

Ang sunod kong naging pet ay isang hamster.  Ang hamster ay mukhang daga, na mas malaki, mabalahibo at hindi sing kadiri ng daga.

Pinangalanan ko siyang “Yabadoodles” dahil yun ang suggestion sakin ng kuya ko.  Nung tumanda ako, dun ko lang nalaman ang ibig sabihin ng yabadoodles or “yag-ba-doodles”.  Naloko ako nun a.

Naging close talaga kami ni Yabadoodles kasi talagang hindi siya family pet.  Akin lang siya.  Kung hindi ako nagkakamali, napanalunan ko ata siya sa tapat ng skul namin.  Chambahan ito kasi madalas ay sisiw ang premyo.  Naaalala  niyo ba yun?  Yung kukuha ka ng papel at tatayaan mo yung board tapos pag binasa mo yung papel, makikita mo kung tumama ka.  At kung tumama ka nga, eh ibibigay sayo ang makulay na sisiw.

Nung araw na yun, imbes na sisiw ay hamster ang ginawang premyo.  Nanalo ako kasi star ang tinayaan ko at star nga ang lumabas pagkabasa ko nung papel.

Kung mali man ang kwentong iyon, eh malamang binilhan ako ng hamster.  Pero mas maganda yung unang kwento diba?

Ang bahay ni Yabadoodles ay dating aquarium na ginawa kong bahay niya.  Nilagyan ko ng mga lupa at kahoy-kahoy para mukhang gubat kahit hindi ako sigurado kung sa gubat nga sila nakatira.

Isang araw, pag-uwi ko galing skul, ay nakita ko ang aquarium ni Yabadoodles.  Wala siya dun pero ang pader ng aquarium ay may pahid ng dugo.  Ayun, dun ako naiyak.  Tinignan ko ang screen window namin at nakita kong bahagyang nakabukas ito.  Dun sa screen window ay laging nakasilip si Muning, ang pusa-kal(ye) ng kapitbahay namin.

I’ll miss you Yag-ba-doodles…

- Tem-i

Masarap talagang mag-alaga ng hayop e noh?  Parang laruang hindi naman talaga laruan.  Pwedeng kausapin pero hindi naman talaga nagsasalita.  Alanganing mga katangian e noh?  Ang saya-saya!  Aw aw aw!  Sis boom bah!

Mukhang hindi naman uso ang mga dog show nung araw.  Hindi ako fan ng dog show.  Hindi ako nahilig kailan man sa dog show.  Gusto ko kasi ‘yung klasik na pag-aalaga ng hayop sa bahay e.  Hindi ako hater ha.  Hindi ko lang talaga trip yung i-w-walk mo ‘yung aso mo tapos mag-p-pose-pose sa gitna.  Parang hindi kasi natural eh.  Parang it’s all for the show.

Anyway, ang tagal ko nang hindi nakakapag-alaga ulit ng hayop.  Naaalala ko noon, una kaming nagkaroon ng alagang tuta.  Siguro, mga 42.8% ng mga Pilipino ang nagkaroon ng tuta bilang unang alaga.  Sumunod ang pusa, na nasa mga 17.4%.  Sari-sari na ang mga natitirang 39.8%.

Ito ang ilan pa sa mga hindi ko malilimutang alagang hayop:

Salagubang.
Marami ‘to sa probinsya.  Sakto kasi maraming puno ng mangga eh.  Hindi ako manghuhuli n’yan hanggat hindi umuulan.  Sapagkat ang ating bansa ay madalas nasasakupan ng intertropical convergence zone, malaki ang tyansang uulan sa pagitan ng alas-dos at alas-kwatro ng hapon.  Pagkatapos, pwede nang puntahan ang puno para yugyugin.  Bonus na ‘pag may salagintong mahuhulog, pero usually eh malulusog na salagubang ang masasalo mo!  Bwahahaha!  At ano ang susunod na gagawin?  Tama mga bata!  Kumuha ng doublemint at pagdikitin ang likod ng dalawang salagubang!  Wala bang doublemint?  Halina at dumekwat ng sinulid sa sewing kit ni lola at itali sa salagubang!  Mag ala-Indiana Jones at umikot-ikot habang no choice ang salagubang kundi lumipad!

Gagamba.
Ano’ng paborito niyo?  Gagambang ekis ba?  Gagambang kuryente?  Gagambang melon?  Gagambang talon?  O ang parelaks-relaks lang na gagambang bahay?  Madalas akong makahanap ng gagamba noon sa ilalim ng dahon ng San Francisco.  Kadalasan e gagambang bahay ang nakukuha ko.  Astig ang mga kapitbahay ko noon kasi pagbukas ng kahon ng posporo nila e tatambad na ang maangas na gagambang ekis nila.  Pinipili rin talagang mabuti ‘yung ting-ting na magiging arena nila e.  Maliksi ang gagambang ekis pero maraming sapot ang nagagawa ng gagambang bahay.  Sikat din ang mga may gagambang kuryente dahil bihira lang ‘yun.  Nakakuha ako nun dati sa kable ng water pump namin sa likod ng bahay.  Uhm!

Tutubi.
Okay, ito ang pinakamabilis kong inalagaan dahil pagkahuli ko rito e pinakakawalan ko rin agad.  Gusto kong tawaging alaga ‘to para lang sikat ako para ‘pag nagtanong ang titser, iba ang isasagot ko.  ”O, anong alagang hayop niyo sa bahay?”  ”Ma’am tutubing kalabaw po!”  Boom!  Pinakamadaling mahuli ang tutubing karayon dahil mabagal ‘to at pinakamahirap naming hulihin ang tutubing kalabaw.  Malaki ‘tong tutubing ‘to eh, pero napakabilis ampotah!  Three feet pa lang ang layo mo sa kanya e lalayo na sa’yo at malayung malayo pa talaga ang lipad.  Inang ‘yan!

Marami pang mga hayop ang pwedeng alagaan.  Kabilang na rito ang isda, kalapati, loro, baboy, tuko, at gansa.  Bwisit na gansa ‘yan, lakas ng trip manghabol eh!

- Tenco

Name: Alasais (6pm)

Born: Philippines (Pilipeenz)

Tem-i, Tenco and Tikboy are old school “kalye boys”.  Most of their lives were spent lounging around the streets of Metro Manila during the 90′s.  Come to think of it, they actually still do the same things up to now.

Take a trip down memory lane and indulge yourselves in the stench and beauty of their lives.  If you’re in your 20′s or even 30′s, chances are, you’ve been a Tem-i, a Tikboy or a Tenco at some point.

Enjoy our blogs.  Enjoy 6pm.

Bow.